Η συνάντηση

Μέρες προετοιμάζομαι για τούτη τη μέρα. Ψυχολογικά, σωματικά πάρτο όπως θες. Αύριο έχει απεργία, αύριο θα δώσουμε την μεγάλη μάχη, όλοι μαζί ενωμένοι, μια φωνή, μια γροθιά.



Πρέπει να κερδίσουμε, θα κερδίσουμε, θα πάρουμε πίσω όλα όσα μας άρπαξαν, πρέπει να τα πάρουμε δεν γίνεται αλλιώς, δεν βγαίνει αλλιώς.

Τι θα πάρουμε πίσω; Μα θέλει και ερώτημα; Όλα αυτά που χρόνια τώρα κατακτήσαμε με αγώνες και σε μια νύχτα μας τα πήραν πίσω.

Τι δεν καταλαβαίνεις;

Δεν έχουμε δουλειές, δεν έχουμε να φάμε, να ντύσουμε τα παιδιά μας, δεν μας φτάνουν τα λεφτά που παίρνουμε ούτε για τα βασικά. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Πρέπει να παλέψουμε πριν να είναι αργά, πρέπει να παλέψουμε για να τα πάρουμε πίσω. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Τι ερώτηση είναι γιατί δουλεύω, μόλις σου απάντησα νομίζω. Πώς αλλιώς θα ζήσω; Τα παιδιά θέλουν ρούχα, πρέπει να φάνε, όλοι πρέπει να φάμε, να έχουμε ένα σπιτάκι, ένα ταβάνι πάνω απ το κεφάλι μας, να μπορούμε να πάμε σε ένα γιατρό, όχι πολυτέλειες, αλλά να μπορούμε να ζήσουμε.

Ναι έχεις δίκιο όχι να ζήσουμε, έχεις δίκιο, να επιβιώσουμε. Η ζωή μας ξεκινάει μετά την δουλειά, μετά το οχτάωρο, δεκάωρο, δωδεκάωρο. Μετά από το εργοστάσιο, το μαγαζί, το φορτηγό, μετά, πολύ μετά. Ναι μετά ξεκινάει… αν έχουμε αντοχές. Η ζωή μας ξεκινάει στο τραπέζι που τα πίνουμε με τους φίλους μας, στο κρεβάτι που βρισκόμαστε με τον σύντροφό μας, στο παιχνίδι που κάνουμε με τα παιδιά μας. Δουλεύουμε όλοι την μέρα, για να μπορούμε να ζήσουμε λίγες στιγμές.

Πόσο αξίζει η εργασία μου ε; Πόσο να αξίζει. Μάλλον όσο χρειάζεται για να έχω όλα τα αναγκαία για μένα και την οικογένειά μου. Τόσο!

Κάτι δεν σου κολλάει ε; Και μένα. Αν δουλεύω όλοι μέρα τότε τι θα περισσεύει από χρόνο για να ζήσω;

Τίποτα! Κι όμως, αν μου λείπει κάτι πιο πολύ είναι ο χρόνος για ζωή. Τα παιδιά μου μεγάλωσαν και δεν κατάλαβα πότε έγινε αυτό. Με τους φίλους δεν μιλάμε πια όπως παλιά, την γυναίκα μου έχω να την αγγίξω μήνες. Μα τι να κάνεις, ούτε λεφτά ούτε χρόνος για ζωή και αν έχεις να επιλέξεις τι θα ζητήσεις πρώτα; Τι άλλο από τα λεφτά για να μπορείς να τα βγάλεις πέρα και πάει η ζωή, πάνε όλες οι ομορφιές της. Δεν το αντέχω φίλε μου, αλλά τι να κάνω; Πιο πολύ απ’ όλα δεν αντέχω να με κοιτάνε στα μάτια τα παιδιά μου και να μην έχω να τους δώσω. Με κάνει κομμάτια, με σκοτώνει.

Όνειρα ε; Είχα και από αυτά, μα προσγειώθηκα απότομα. Τώρα πια τι όνειρα, τα παιδιά μου είναι τα όνειρα, να μην τα δω να χάνουν την ζωή τους. Ας έχουν μια ζωή γεμάτη χρόνο για να ζήσουν, αυτό τους εύχομαι.

Ναι δεν φτάνει να το εύχομαι. Πράγματι δεν φτάνει μια ευχή, πρέπει και να το παλέψω. Δεν ξέρω πώς να το κάνω, με μπέρδεψες, μα μια φορά αύριο θα φωνάξω και για το χρόνο που μου έκλεψαν.

Άντε πάλι πόσο αξίζει η εργασία μου.

Κοίτα πρέπει να φύγω, έχω αργήσει. Άσε να τα πούμε αύριο στην απεργία, αλλιώς πάλι εδώ στο πάρκο κάποια στιγμή.

Τόση ώρα μιλάμε και δεν ξέρω ούτε το όνομα σου.

Χάρηκα Κάρολε,

Νίκος